Przyjęcie przy stole – daktyle z serem pleśniowym

O czasu do czasu mam wielką ochotę zorganizować jakieś „przyjęcie”. Brzmi to dość górnolotnie, a kojarzy mi się raczej z organizacją wieczornej nasiadówy przy stole w stylu imieninowym. Imieniny, urodziny czy rocznica nie są konieczne. Niemniej określenie wyraźnej okazji w dzisiejszych czasach pomaga się zmotywować do wyjścia z domu. Nie wiem, jak u Was, ale zauważyłam ostatnio wśród znajomych wyjątkowe osłabienie motywacji w kwestii ruszania swoich czterech liter. Kiedy już wszyscy powracają ze swoich korporacji, poogarniają swoje lofty, chałupy i apartamenta, porobią zakupy, prania, prace domowe i tysiące innych rzeczy – najczęściej już im się nie chce. Zwyczajnie marzą o nic nie robieniu. Bez spinania się, specjalnego ubierania, wyglądania i inteligentnej konwersacji. Wymagania nie są tu wygórowane. Fotel, ewentualnie kanapa powinny wystarczyć. I nie należy tu doszukiwać się znamion lenistwa. O nie! Po prostu każdy ma swoje granice, a akumulatory trzeba kiedyś naładować. W końcu, podobno, weekend jest od odpoczynku. Absolutnie nie piję tu do nikogo. Sama prawdopodobnie też tak mam, tylko przyznać się trudno. Kiedy mam w piątkowy wieczór po położeniu dzieci spać jeszcze gdzieś iść, to natychmiast przychodzi mi do głowy  co najmniej sto absolutnie wiarygodnych, ba nawet prawdziwych wymówek, żeby tylko nie iść. No a skoro więcej argumentów jest przeciw niż za, to wybór wydaje się oczywisty.
No chyba, że jest okazja. I to najlepiej zaanonsowana na długo wcześniej. Wtedy człowiek ma czas na przygotowanie się, na przyzwyczajenie się do myśli, że nici ze spokojnej, domowej lewitacji. A i znajdzie w sobie dodatkowe siły…  

Nam ostatnio okazja się wydarzyła. Miałam urodziny. Zawsze lubiłam je obchodzić hucznie, tym razem była pieczołowicie przygotowana kolacja i zaproszona tylko najbliższa rodzina. Sobotnia kolacja z niedzielnym śniadaniem i uroczystym obiadem.

Zwykle przygotowuję menu pod gości, tym razem opracowałam je pod siebie. Goście przy tej okazji oczywiście także nie narzekali. O znaczy nie narzekali na głos ;-) A ja obżarłam się bardziej niż na Święta. Czasem się nawet dziwię, że codziennie sobie tak nie dogadzam. Może czas zacząć.

Menu kolacji urodzinowej 2013:

W menu dzisiejszego wieczoru:
- długo marynowane w oliwie i pomidorkach owoce morza - smażone na sposób hiszpański
- zawijasy ze szpinakiem w cieście francuskim
- jajka faszerowane pastą z makreli i sera białego własnej roboty
- roladki łososiowe z serkiem o smaku chrzanowym ze świeżym, zielonym ogórkiem

 

- pasztet z sosem żurawinowym
- suszone daktyle nadziewane serem z niebieską pleśnią oraz orzechami
- kolorowe sałaty z serem feta, oliwkami i pomidorami
- szparagi zawijane w szynce w galarecie
- smalczyk z jabłkiem i cebulką z kiszonym ogórkiem
- półmisek wędlin i serów
- a na deser pianka czekoladowa z malinami

W niedzielę był też:

- pieczony schab nadziewany suszonymi żurawinami moczonymi w brandy z sosem żurawinowo - pomarańczowym
- polędwiczki wieprzowe zapiekane ze szpinakiem w cieście francuskim
- pieczarki nadziewane mielonym mięsem z ziołami i serem żółtym
- puree ziemniaczane (najlepsze jakie potrafię)
- kolorowa sałata z suszonymi pomidorami
- tort
- ciasto kawowo - orzechowe przekładane lekką pianką z polewą czekoladowąCiekawe, czy pociekła Wam ślinka. Bo mnie pociekła na samo wspomnienie tego smakowitego stołu.

Proponuję Wam więc przepis banalny, ale błyskawiczny. Dosłownie za 10 minut będzie się cieszyć niebem w gębie! Słony ser i słodycz daktyli po prostu są dla siebie stworzone!

 

Suszone daktyle nadziewane serem z niebieską pleśnią oraz orzechami

Suszone daktyle

Ser typu Rokpol

Śmietana

Orzechy włoskie

Ser pomieszać ze śmietaną na gładka masę. Dodać rozdrobnione orzechy. Masę nakładać w daktyle. Wierzch udekorować połówką orzecha włoskiego lub opruszyć posiekanymi orzechami.

Smacznego.