Cukinia mniam mniam

 

Cukinie dostałam w prezencie od Maryli. Bardzo się ucieszyłam, bo bardzo ją lubię. I cukinię i Marylę. U niej w ogrodzie obrodziły i życzliwie dzieliła się nimi z innymi. W moim w tym roku ich zabrakło, znaczy zagapiłam się wiosną i nie posiałam.

Uważam, że cukinie są niedocenione w kuchni. Niektórzy traktują je jako wypełniacz. Może dodatek do lecza, do zupy... One same w smaku są dość neutralne. Jak się doda cukru, są słodkie, gdy soli – słone.

Ja lubię z nich robić placki, takie jak ziemniaczane tyle, że bez pyrków, a właśnie z cukinią. Lubię trzeć je na grubych oczkach, poszczególne kawałeczki wtedy pięknie rumienią się na gorącej patelni.

Ale może dla odmiany podam przepis.

Jedna cukinia (starta na grubych oczkach), posolona i odsączona z woda

Jedna duża cebula pokrojona w kostkę

Jajko

Mąka

Pieprz, sól do smaku

Filozofia robienia placków jest tak skomplikowana jak kichanie. Znaczy zadanie proste, robi się samo,  a efekt zaskakujący.

Co dalej? Należy wszystkie składniki połączyć tak, aby ciasto było gęste, tak nieco bardziej niż naleśnikowe. Nakładać łyżką i lekko rozsmarowywać na patelni, na gorącym tłuszczu. Potrawa może i nie jest dietetyczna, bo placki chłoną tłuszcz na patelni aż miło, ale potem… Mogą być podane z gulaszem, kwaśną śmietaną, albo z dżemem, albo z cukrem, albo z serkiem, albo czymkolwiek innym… po prostu niebo w gębie.

Maryla poczęstowała mnie przy okazji zaskakującym dżemem z cukinii z cytryną. Nie byłam w stanie sama z zamkniętymi oczami zgadnąć z czego to cudo było zrobione. A naprawdę było fantastyczne. Zazdroszczę pomysłu i jak tylko będę mieć owocu pod dostatkiem, czyli daj Boże za rok, to tez taki zrobię :-)

A potem jeszcze Maryla mnie poczęstowała dżemem z cukinii z pomarańczą. Jeszcze lepszy!

 

Hm, zastanawiam się też nad nalewką na cukinii... ktoś chętny do degustacji?? A może ktoś próbował już kiedyś takie cudo "upędzić"?