Śliwkobranie

Przyznaję. Dżemy najczęściej robię z Żelfixem. Czasu coraz mniej, a tak strasznie zawsze mi było żal owoców, które odparowują. Do tego człowiek się nie narobi. A dzieci kochają dżem truskawkowy. Jednak, gdy nachodzi sezon śliwkowy, a raz na kilka lat nadchodzi, to znów staję się kulinarną tradycjonalistką i dłuuuuugo, baaaaaaardzo długo smażę powidła. Bo węgierki inaczej nie smakują. Po prostu. Dżem węgierkowy z żelfixem jest jakiś taki pospolity, wręcz niesmaczny. Poza tym tylko prawdziwe powidła można włożyć jako warstwę do tortu albo w andruty.

Sezon na węgierki u taty w sadzie jest co kilka lat. Pomimo, że rośnie tam pięć śliw, to solidarnie owocują co dwa – trzy lata.

Wszystkie moje węgierkowe zapasy dawno temu się już skończyły, więc tym razem rzuciłam się na śliwki jak w amoku. Miałam poczucie, że jeśli nie przerobię wszystkiego, to znikną, zepsują się, zmarnują… A przecież nie mogę do tego dopuścić.

Tatowe śliwki są tak słodkie, że docukrzam tylko do smaku. Jedno na co trzeba uważać i zawsze popełniam ten sam błąd: biorę nie ten garnek. Nie chodzi o wielkość, bo wolę nawet taki mniejszy, ale koniecznie z grubym dnem.

Święto śliwki trwało trzy dni non stop i jeszcze po powrocie kilka kilo. Jeszcze w piekarniku dochodzą.

Udało nam się wyczarować:

Sok
Butelek: 16

Litrów: 5,5

Powidła śliwkowe
Słoików: 40
Litrów: 12,7

Śliwki suszone, dwa duże słoje

Dżem śliwkowo – jabłkowo - gruszkowy z czarną porzeczką
Słoików: 19
Litrów: 4,3

16 słoików kompotu

Duża torba śliwek mrożonych

No i placek ze śliwkami i niezliczona ilość tych zjedzonych przez nas i pszczoły, osy i inne robale. Mniam.

Mam dobry rok. Już mi się skończyły słoiki dżemowe i te średnie.

Mam jeszcze w zanadrzu butelki i słoiki duże.

Zima może przychodzić. Ciężkie czasy też.

Drewno już schnie pod daszkiem.

Szykujemy się do zakupu agregat prądotwórczego…